Waar het fout ging


15-11-2013

Peinzend kijk ik mijn cliënten na. Ze glimlachen een beetje voorzichtig naar elkaar. Ze proberen het nog een keer. Het is voor mij als mediator één van die zeldzame momenten dat ik zo blij ben dat ik geen omzet meer zal maken. Ik gun het deze mensen zo om er alsnog uit te komen.

Waar ging het fout? In de slaapkamer.


Anneke van Teijlingen

Na het krijgen van 2 kinderen, een verhuizing en een verandering van baan van hem, waren ze elkaar kwijt geraakt in dat gedeelte van hun huwelijk waar ze elkaar ooit als eerste vonden. 


We hebben gepraat, niet met het doel dat ze bij elkaar zouden blijven. Maar omdat zij de stap van de rol van partners naar de rol van co-ouders moesten maken. Om die stap te maken, kan het helpen om te bespreken wat er is gebeurd en hoe het zo is gekomen.  Al pratend kun je dingen afsluiten en ontdekken op welke manier je samen kunt blijven werken. Voor de kinderen, voor een redelijke verstandhouding. 


Deze mensen wilden het gesprek aan gaan en ze hoorden dingen van elkaar die ze nog niet wisten. Een gevoel van afwijzing, omdat de ander steeds moe was. Geen aandacht voor het veranderde lichaam van haar na twee zwangerschappen. Het gevoel van hem dat hij ver na de kinderen op de prioriteitenlijst stond. Ze waren gestopt met hun best doen voor elkaar. 


En nu, voor hen totaal onverwacht en voor mij ook wel, begrepen ze elkaar een beetje. Ze hebben alle zakelijke stukken weer meegenomen en gaan eerst proberen elkaar weer terug te vinden. Voor de kinderen, maar gelukkig ook voor hen zelf. 


Als mediator acht ik mezelf geen relatietherapeut en al helemaal geen seksuoloog. Maar ik vind het geweldig als mensen durven terugkomen op hun besluit te scheiden. Zo nodig gaan ze op zoek naar geschikte hulp. Mijn nummer hebben ze nog niet uit hun telefoon gehaald. Het kan best zijn dat ik ze over een paar maanden weer aan tafel heb. Maar dan hebben ze wel alles geprobeerd om het te laten werken. 



Bron: mediator.nl