Papa is een groot kind


13-09-2013

Met een grote bos krullend haar en nieuwsgierige ogen zitten ze tegenover ons. Twee zusjes, een beetje ongemakkelijk, allebei in de puberleeftijd, die met ons komen praten over de scheiding van hun ouders en de omgang met hun vader. Van de meisjes hoeft het namelijk niet meer.



Lisette van der Lans

Dat had hun moeder ons al verteld, maar we horen graag hoe de meisjes er zelf over denken. Nu is het dan zover. We splitsen op, moeder blijft achter. Mijn collega spreekt de ene dochter en ik de andere. Omgang met beide ouders is altijd ons uitgangspunt, zolang er geen zaken spelen die dit streven in de weg staan. In dit geval heeft vader ons meerdere keren verteld dat hij zijn kinderen graag weer wil zien. Hij begrijpt best dat ze zijn beslissing het gezin te verlaten voor een vrouw die zeven jaar ouder is dan zijn oudste dochter niet kunnen waarderen. Dat ze nu naar hun moeder toetrekken; zij heeft het immers zwaar. Hij denkt dat het verdriet moet slijten. Dat zijn dochters wel zullen bijdraaien. 


De meisjes zelf hebben een ander verhaal. Hun vader is een groot kind, zeggen ze. Hij is nooit volwassen geworden en denkt alleen maar aan zichzelf. Ook toen ze nog met z’n vieren een gezin vormden, was hun vader er nooit voor ze. Hun moeder draaide overal voor op. Het gat in zijn hand en zijn gokverslaving maakten de boel er niet beter op. Op mijn vraag aan de jongste dochter of ze ooit met haar vader heeft gesproken over de scheiding en zijn nieuwe vriendin, antwoordt ze: “We praten nooit met elkaar. We schreeuwen alleen. Zo is het altijd geweest.” Voor haar is het helder. Ze wenst haar vader geen kwaad, maar hoeft hem niet meer te zien of te spreken en weet niet of dat gevoel ooit zal veranderen. Ze vindt het lekker rustig zonder haar vader de stoorzender in huis. 


Als ik als iedereen is vertrokken mijn collega vraag naar haar gesprek met de oudste dochter, hoor ik uit haar mond precies hetzelfde als ik eerder die avond heb gehoord. En precies hetzelfde als we eerder van de moeder hebben gehoord. Het is ons wel duidelijk dat moeder en haar dochters zes handen op één buik zijn. Is dat erg? Misschien wel als we hierdoor de stem van de dochters niet te horen krijgen. Welke conclusies moeten we trekken? We weten het nog niet. Misschien eerst maar eens proberen vader en dochters tegelijk aan tafel te krijgen…



Bron: mediator.nl