Grotemensenproblemen


16-08-2013

Ik zit tegenover twee ouders die echt het beste voor hun kind willen. Verdrietig en gefrustreerd kijken zij elkaar aan, mevrouw met gebalde vuisten, meneer met opgetrokken schouders. Ooit verliefd geweest, ooit vol blijdschap "Ja" tegen elkaar gezegd.

Nu zitten ze aan tafel, om te praten over de omgang met hun tienjarige dochter. Ik heb het meisje gesproken en het enige wat zij wil is dat papa en mama stoppen met oorlogvoeren. Ze is altijd bang om één van de twee teleur te stellen. Ze heeft me verteld: "Als ik bij papa ben geweest, dan wil mama dat ik alles vertel, maar papa wil niet dat ik alles vertel, dus ik weet niet wat ik moet zeggen."


Anneke van TeijlingenZojuist heeft mevrouw meneer toegebeten dat hun dochter altijd zo stil is als ze bij hem vandaan komt. Voor haar is dat het ultieme bewijs: Zie je nou wel dat ze het niet naar haar zin heeft bij haar vader? Zie je nou wel dat ze nooit had moeten instemmen met de uitbreiding van de omgangsregeling?


Meneer kijkt mij aan, hij wil zijn ex-vrouw in de rede vallen, maar zij geeft hem de kans niet. Hij maakt aanstalten om zijn jas aan te trekken. Als ik hem vraag om te blijven en hem de kans geef om zijn visie te geven, barst hij los. Hun dochter wordt duidelijk gemanipuleerd, dat heb ik toch ook wel door? Ze is bij hem helemaal niet stil, dat ze zo stil is bij haar moeder, is vast gelogen.


Fel kijken ze elkaar aan, allebei klaar om het argument van de ander neer te halen en om te bewijzen dat de ander echt geen goede ouder is.


Ik denk aan het meisje, dat mij vertelde dat ze graag leest in boeken van Thea Beckman en dat ze wil paardrijden. Maar dat ze niet weet aan wie ze dat moet vragen, omdat ze de ene week in het weekend bij papa en de andere week in het weekend bij mama is en paardrijden op zaterdag het leukste is. Want dan rijdt haar vriendin ook.


Een meisje dat zich bezig zou moeten houden met kinderdingen, met de kleur van haar paardrijbroek, met vriendinnen en met school. Ze maakt zich druk of ze het goede verzwijgt tegen mama en het juiste zegt tegen papa. Of ze niet één van beiden teleurstelt en of ze wel kan gaan paardrijden op zaterdag omdat mama al zo vaak zegt dat ze haar zo mist als ze bij papa is.


Een kind bezig met grotemensendingen. En de grote mensen zijn zo bezig met hun kinderlijke gelijk, dat de echte kinderdingen er al lang niet meer toe doen...

 



Bron: mediator.nl