EVEN NIET


22-07-2014

Ik was aan het broeden op een nieuw blog. Ik twijfelde; zou ik het aandurven om een statement te maken over Gaza of zou ik vooral schrijven over de stress van kinderen van gescheiden ouders in de zomervakantie?

En toen, toen werd er een vliegtuig neergehaald. Een vliegtuig met 295 mensen aan boord. Mensen onderweg naar familie, naar vakantie, naar een HIV- conferentie in Australië. Berichten dat bekenden van bekenden in het vliegtuig zaten. Mijn dochter die vraagt waarom er een vliegtuig vol onschuldige mensen is neergestort?


Lisette van der Lans

En ik wist niet wat ik moest zeggen. Moet ik zeggen dat het is gebeurd omdat het vliegtuig misschien werd aangezien voor een militair vliegtuig? Moet ik zeggen dat er misschien wel per ongeluk een raket is afgevuurd? Moet ik zeggen dat er ruzie is in Oekraïne en dat er daarom geschoten is? Alles is even zinloos, alles is even afschuwelijk. Ik geef mijn dochter het enige mogelijke antwoord dat ik heb: dat ik het niet weet, dat ik er ook niks van snap.


En daarmee is alles gezegd. Hoeveel mensen met hoeveel problemen ik ook aan de mediationtafel heb gehad, ik kan niet op tegen de machteloosheid die ik nu voel. Ik kan niet verklaren, ik kan geen mooie zinnen formuleren of snedige gedachten uiten over deze onschuldige mensen, die zijn omgekomen daar boven Oekraïne. Ik kan niks zeggen over geliefden die zijn verdwenen, moeders die hun kinderen niet meer zien opgroeien, kinderen die hun ouders nooit meer zullen knuffelen. 


Ik kan alleen maar stil zijn.


Over een paar weken komt er weer een echt blog. Maar nu even niet.



Bron: mediator.nl